Panorámica
     
 

  Xabier Vilasánchez Martínez 2011

 

 

 

 

conto

 

 

    Simón

 

   Un conto  do Trasno de Ares

conto 2

Prefacio

   E Ares houbo unha cova
 na praia do Xuncal.

   Hoxe queda dela unha miuda entrada na rocha do cantil.

   Toda ela veuse abaixo por mor da forza do mar.

   Esta é a historia do seu habitante,Simón,un trasno que coñecimos na neneza e que dende aquela,sen cova, sempre vai connosco.

   A el e a todos o nenos de Ares vai adicado este conto.

 

            Xabier  2011

 

conto 3

  A Lúa xa se tiña escondido no ceo e a
escuridade agromou pola ribeira. Ao lonxe , dende o mar, víase a luz das casoupas reflectida no seu inmenso espello e o conxunto fornecía unha  ristra de cores espallada polo silenzo da noite.

         Na praia do Xuncal, aínda se ven os restos dunha misteriosa cova que penetraba puoco na terra e se deitaba paralela ao mar. Diríase que era una cova mariña pero que precisaba da terra para ser cova pero que, ao mesmo tempo, quería prolongarse polo mar debido á súa vocación mariñeira.

          A sua entrada, cun dintel recto,curto e elevado, se envolvía coas rochas da veciñanza e que lle facían aloumiños no seu descenso suave e arxilosamente monótono.

          No seu interior, só se escoitaba o mar cando a visitaba nas horas da pleamar,intre no  que entonaba a súa eterna sinfonía da agua ao escorregarse por entre as pedras e coa resoa da súa pegada. Cando isto non acaecía, o silenzo era o rei da cova á que nin tan sequera se ousaban  entrar as aves mariñas da ría: los mouros corvos mariños  e as gaivotas arxénteas e patiamarelas, as más algareiras rexas das aves do areal. Hai que dicir  que ás veces aparecían outras aves, como os bilurricos, pero estas nin se decataban da presencia da cueva.
conto 4
          Tamén algún parrulo da veciña Xunqueira, fuxía á beira do mar ao que agarimaba vagando curioso polas durmintes ondas abaixadas pola noite serea. 
                                                                                                                                          
     Naquela cova vivía Simón, un trasno de lenda.Un personaxe pintoresco se é que alguén puidese ollalo algunha vez.

     Chamaríamoslle mellor “meiguiño” pero iso sería como escamotear rasgos da súa persoalidade.Un meigo  é un persoaxe de conto.Un trasno é un personaxe real que, ás veces,se acubilla nos contos.Pouco se sabe da súa vida e quizáis, o máis salientable é que a este persoaxe atribúenselle todas as cosas que nos resultan mal.Por iso, a estas situacións,  chamámoslles,cando nos referimos a elas,”trasnadas”.

       Simón xa tiña visto pasar moitas lúas.  Gozara moitísimo co seu ouro espallado pola superficie do mar nas noites de lúa chea;estivera inquedo ao longo das noites de invierno cando os que ian ao mar temían polas sus vidas e polas dos seus e que el os albiscara ao lonxe nas súas bucetas,cayucos e outros botes de pesca;bebera no libro irreversible da historia da vida  ás veces, aínda soñaba, con Breogán, os fillos de Ith,romanos e  vikingos, dos as naves se adentraban pola ría despois de achgarse ata Brigantium Flavia, nos seus arrambles costeiros.A Armada Invencible  apostara algún dos seus navíos pola ría e admirara con todo o seu armamento de xarcias, velas e mastros;os ingleses que atacaron Ferrol,os franceses,os fomentadores catalans coa xábega e a traiña ou,asemade, os indianos achegados á costa a través dalgún vapor amigo, procedente de A Coruña.Xa máis modernamente, os desembarcos da armada nas maniobras militares dos anos 60.A primeira vez que ollara aqueles cazas agrisados en voo rasante polo areal. Todo iso mirara e fornecera o seu esprito para perpetrar as máis curiosas e divertidas trasnadas,iso si, coa pouca gracia e o alporizamento dos que las sufrían.

Pero hoxe Simón estaba triste. Sabía que a súa cova padecía defectos na  estructura ocasionados pola empurrada mareal e que daba lugar á abrasión. Sabía, pola súa condición de trasno, que tiña as horas contadas.A cova que  impresionara a rapaces e grandes,que  dera lugar á máis marabillosa das lendas e alimentado as fantasías dos que a ela se achegaban,non tardaría en convertirse en fina area,despois de petar fortemente coas súas pedras arxilentas no areal.

 Quedaríase sen morada, sen o seu privilexiado acubillo que lle servía de fogar,e que lle permitía observar sen ser visto, todo o que ocurría  na vila mariñeira.

     Isto non podía pasar.Non podía permitilo. Tiña que facer algo…Pero…¿Qué? Matinaba arreo …e foi dar aos nenos.Si, daqueles nenos que  asustara con algún ruido involuntario cando se achegaban aos arredores da cova…Agora o mar desvelaría o seu misterio. O interior sería ocupado por o sol e o medo infantil sería superado pola luz.

        Simón non tivera infancia e agora se lle ofrecía a oportunidade de ser neno. Todo, gracias ao mar que derrubaría a súa residencia de pedra.

        Dito e feito. Aproveitando unha noite de lúa nova, perecorreu as casas da vila onde había nenos. Coñeceunos a todos e decidiu quedarse con eles para sempre. Aniñou nun lugar do seu corazón e alí permanece escondido, incitándolles a facer algunhas trasnadas, que os máis sabios da vila, atribuen ao trasno da cova.

   Así vive e así pasa os días. Por iso, os rapacess de Ares non son nin máis nin menos trastes cos outros nenos. Só se diferencian dos  de outros lugares en que eles levan dentro un trasno diferente: Simón, o trasno da  cova do Xuncal, que como non , segue a facer “trasnadas”.

       Por certo, él díxome d que vos contase este conto. Ás veces, nas noites de inverno, escoitase a súa risa por entre a resoa das Mirandas de Ares.

conto 5

       Xabier Vilasánchez
                 2011

 

 

conto 6